در فلق بود که پرسید سوار،

آسمان مکثی کرد

رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شن ها بخشید

و به انگشت نشان داد سپیداری وگفت:

" نرسیده به درخت،کوچه باغی است که ازخواب خدا سبز تر است

و در آن عشق به اندازه ی پرهای صداقت آبیست

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ سر بدر می آرد

پس به سمت گل تنهایی می پیچی

دو قدم مانده بخ گل

پای فواره جاوید اساطیر زمین می مانی

و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد

درصمیمیت سیال فضا،خش خشی میشنوی

کودکی میبینی

رفته ازکاج بلندی بالا،جوجه بردارد از لانه نور

واز او میپرسی خانه دوست کجاست؟"